Το Σαλαμινίων Βήμα είναι μια έντιμη προσπάθεια, ανιδιοτελής, που αξίζει την στήριξή σας.

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΜΑΝΩΛΗΣ  ΤΕΝΤΖΕΡΗΣ

Οικογένεια και διαζύγιο
Η οικογένεια είναι ένας από τους βασικούς παράγοντες που επιδρούν στην ανάπτυξη
του ατόμου και το αλλάζουν, το αναπτύσσουν, το εξελίσσουν. Ως σύστημα, το
περιβάλλον αποτελεί το κύριο πλαίσιο, για τη διαμόρφωση του χαρακτήρα του, την
εκμάθηση των ρόλων και την κοινωνικοποίησή του.  Η οικογένεια αποτελεί μια
μικρογραφία της ευρύτερης κοινωνίας, γι αυτό θεωρείται ο πρώτος αλλά και ο
σημαντικότερος φορέας κοινωνικοποίησης. Είναι μια κοινωνική δύναμη με
μοναδικότητα στην ταυτότητά της.
Όταν οι γονείς χωρίζουν
Ο χωρισμός των δύο γονέων, θεωρείται ένα από τα πιο στρεσογόνα συμβάντα για
όλα τα μέλη που αποτελούν μια οικογένεια. Τα παιδιά βιώνουν το «σπάσιμο» του
οικογενειακού πυρήνα, σαν ένα άδικο γεγονός, αισθάνονται θλίψη και πίκρα. Πολλές
φορές θυμώνουν με τον έναν από τους δύο γονείς, τον οποίο θεωρούν ως υπεύθυνο
για αυτή την απόφαση.
Για να μπορέσουν να κατανοήσουν πλήρως τη νέα κατάσταση και να αποδεχτούν
πως είναι οριστική, θα χρειαστεί να περάσουν αρκετοί μήνες.
Είναι θεμελιώδες, από την πλευρά και των δύο γονέων, να υπάρχει ειλικρίνεια, και
σαφήνεια σε ότι λέγεται στα παιδιά, τα οποία έχουν ανάγκη να γνωρίζουν με ποιον
από τους δύο γονείς θα ζήσουν και κάθε πότε θα βλέπουν τον άλλο. Έχουν επίσης
ανάγκη να ακούσουν πως και οι δύο γονείς τα αγαπάνε όπως πριν τον χωρισμό.

Οι μέχρι τώρα έρευνες που έχουν γίνει για τις συνέπειες ενός διαζυγίου στο παιδί,
έχουν δείξει, ότι παρόλο τον αρχικό πόνο και θλίψη, τα περισσότερα παιδιά ανακτούν
μια καλή ψυχολογία μέσα στα πρώτα δύο χρόνια που ακολουθούν τον χωρισμό.
Απαραίτητο για να συμβεί αυτό είναι οι γονείς να εξακολουθούν να συνεργάζονται
μεταξύ τους σε θέματα που αφορούν το παιδί και να έχουν οριστικοποιηθεί οι
επισκέψεις από τον γονέα που μένει μακριά. Ένα διαζύγιο δεν έχει αναγκαστικά τις
ίδιες επιπτώσεις σε όλα τα παιδιά. Μάλιστα υπολογίστηκε πως πάνω από το 60%
των παιδιών που οι γονείς τους ήταν διαζευγμένοι δεν επηρεάστηκε ουσιαστικά από
αυτό. Στο υπόλοιπο όμως ποσοστό παιδιών διαπιστώθηκε πως οι επιπτώσεις του
διαζυγίου στον ψυχισμό τους ήταν αρκετά σοβαρές.

Τι κάνω σε περίπτωση διαζυγίου
 Μην κρύψετε την αλήθεια από το παιδί. Ανακοινώστε την και οι δύο μαζί
 Ενθαρρύνετε τα να εκφράσουν τα συναισθήματά τους
 Μην κρύψετε τα δικά σας αισθήματα
 Ενημερώστε το σχολείο
 Μην κατηγορείται ο ένας γονιός τον άλλο
 Δείξετε υπομονή μαζί τους
 Μην μπείτε σε προσωπικές λεπτομέρειες αναφορικά με τους λόγους
διαζυγίου
 Διαβεβαιώστε τα παιδιά ότι το διαζύγιο δεν το προκάλεσαν αυτά
 Διαβεβαιώστε τα παιδιά ότι θα είστε οι γονείς τους για πάντα
 Τα παιδιά ρωτούν συχνά και απαιτούν να μαθαίνουν λεπτομέρειες για το τι
συμβαίνει και για τις συνέπειες που θα έχουν επάνω τους οι εξελίξεις. Είναι
σημαντικό οι πληροφορίες που παίρνουν από τους δύο γονείς να είναι
εναρμονισμένες και όχι αλληλοσυγκρουόμενες.
 Προσέξτε τον εαυτό σας και την υγεία σας και ζητήστε βοήθεια αν αισθάνεστε
πως δυσκολεύεστε
 Κρατήστε τις καθημερινές ρουτίνες και κάνετε όσο πιο λίγες αλλαγές γίνεται
 Προσπαθήστε να διατηρείτε παρόμοιους κανόνες και ρουτίνες και στα δύο
νέα σπίτια
  Χρησιμοποιείστε την υποστήριξη που μπορεί να πάρετε από φίλους,
συγγενείς, άλλους χωρισμένους γονείς

 Ενημερώστε τους σημαντικούς άλλους (δάσκαλοι, γιατροί, οικιακές βοηθοί,
φίλοι, συγγενείς κλπ.) για το διαζύγιο. Κάποιες ερωτήσεις τους μπορεί να
βάλουν τα παιδιά σας σε πολύ δύσκολη θέση.

Τι δεν πρέπει να κάνω
 Μην στέλνετε μηνύματα στην/στον πρώην σύζυγό σας διαμέσου των παιδιών
 Μη ζητάτε από τα παιδιά να κρατάνε μυστικά από τον/την πρώην σύζυγο
 Μη χρησιμοποιείτε τα παιδιά ως ‘μοχλούς’ σε ‘παιχνίδια δύναμης’ με την/τον
πρώην
 Μην υποτιμάτε τον/την άλλο/η γονέα μπροστά στα παιδιά
 Μην λέτε στα παιδιά τι να αισθάνονται ή τι να σκέφτονται
 Μη ζητάτε από τα παιδιά να παίρνουν το μέρος σας (ή αν σας αγαπάνε
περισσότερο από τον/την πρώην σας)
 Μην χρησιμοποιείτε τα παιδιά ως έμπιστους ενήλικες ή ως υποκατάστατα
της/του πρώην ή φίλων
 Μην συγκρίνετε τα συναισθήματά σας με αυτά των παιδιών σας
 Μην μπλοκάρετε την επιθυμία των παιδιών σας να μιλάνε και να ρωτάνε για
το διαζύγιο και τις αλλαγές που φέρνει
 Μη βάζετε τα παιδιά εν μέσω συγκρούσεων που μπορεί να έχετε με την/τον
πρώην σας.
Πότε χρειάζεται βοήθεια από ειδικό
 Όταν η απόδοση του παιδιού στο σχολείο είναι ασυνήθιστα χαμηλή για
περισσότερο από 6 μήνες
 Όταν το παιδί συμπεριφέρεται παράξενα στους φίλους του: είτε προσκολλάται
υπερβολικά πάνω τους, είτε απομονώνεται, είτε φέρεται επιθετικά χωρίς
κάποιον συγκεκριμένο λόγο
 Όταν το παιδί παρουσιάζει συχνά έντονες εκρήξεις οργής ή αντιδρά
υπερβολικά χωρίς εμφανή λόγο
 Όταν το παιδί παρουσιάζει έντονες διακυμάνσεις στη διάθεσή του
 Όταν παρόλο που έχει περάσει κάποιο χρονικό διάστημα (περίπου ένας
χρόνος) το παιδί δεν καταφέρνει να προσαρμοστεί στη νέα πραγματικότητα
και φαίνεται δυστυχισμένο
 Όταν τα παιδιά εκφράζουν απόγνωση: «Ίσως θα έπρεπε απλά να σκοτωθώ,
ώστε να μην μαλώνετε εξαιτίας μου»
 Όταν τα παιδιά γίνονται περισσότερο επιρρεπή σε ατυχήματα από ό,τι
συνήθως.
 Αν αρχίσουν να μοιράζουν τα πράγματά τους σε άλλους, σαν να πρόκειται να
φύγουν
 Αν αρχίσουν να αποσύρονται σε σημείο απομόνωσης
 Αν εμφανίσουν εκτεταμένες αλλαγές στις συνήθειες του ύπνου (να κοιμούνται
υπερβολικά πολύ ή σχεδόν καθόλου) και / ή στη διατροφή τους (να τρώνε
υπερβολικά πολύ ή σχεδόν καθόλου)
 Σημαντική απώλεια ή αύξηση βάρους σώματος
 Συχνοί εφιάλτες
 Έντονη ενασχόληση με την πιθανότητα να αρρωστήσουν τα ίδια ή / και
κάποιος άλλος.
 Προβλήματα στο σχολείο (με τους συμμαθητές, τα μαθήματα, τη
συμπεριφορά τους επιθετικότητα, απόσυρση κλπ), ενώ πριν τα πήγαιναν
καλά
 Να λένε ψέματα, ενώ πριν δεν το συνήθιζαν
 Να καταστρέφουν πράγματα δικά τους ή άλλων
 Σημαντική αλλαγή στο χαρακτήρα τους (πχ ένα πολύ ήσυχο παιδί γίνεται
υπερκινητικό ή ένα πρόσχαρο γίνεται αποσυρμένο)

 Άρνηση να μείνουν με ενήλικες τους οποίους εμπιστεύονταν και τους άρεσε η
συντροφιά τους
 Εκρηκτική συμπεριφορά (φωνές, καυγάδες, ασυγκράτητες εκρήξεις θυμού)
 Αν αρχίσουν να φεύγουν από το σπίτι χωρίς την άδεια των γονιών τους
 Συχνές ενοχλήσεις σε σχέση με την υγεία τους (πονοκέφαλοι, στομαχόπονοι,
διάρροιες, δυσκοιλιότητα κλπ)
 Έντονοι και μη βάσιμοι / μη ρεαλιστικοί φόβοι
 Όταν υπάρχει επαναλαμβανόμενη προβληματική συμπεριφορά όπως
απουσίες και προβλήματα στο σχολείο, κλοπές, ψέματα, χρήση ουσιών,
αυτοτραυματισμοί, απειλές αυτοκτονίας, κλπ.
 Σε γενικές γραμμές, όταν οι συνηθισμένες αντιδράσεις κρατάνε για
ασυνήθιστο χρόνο ή χειροτερεύουν με το πέρασμα του χρόνου.

…………………………………………………………….. ΜΑΝΩΛΗΣ  ΤΕΝΤΖΕΡΗΣ

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Το σχόλιο σας θα δημοσιευθεί αφου εγκριθεί πρώτα απο τον διαχειριστή για την αποφυγή υβριστικού η προσβλητικού περιεχομένου.