Το Σαλαμινίων Βήμα είναι μια έντιμη προσπάθεια, ανιδιοτελής, που αξίζει την στήριξή σας.

..Γράφει ο Πάνος Καλουδάς.
…Όταν η ζωή, θελήσει να παίξει,το δικό της παιχνίδι…Τότε βλέπουμε, πόσο ανίσχυροι είμαστε απέναντί της. Και πόσο μικροί πλάι στο δικό της μπόι..Κι’ ας πατήσαμε στο φεγγάρι..Κι’ ας κατακτήσαμε το σύμπαν.
Τον έλεγχο του »Εγώ» και της πλεονεξίας μας δεν καταφέραμε ακόμα, να κατακτήσουμε. Κι’ ας ξέρουμε, πως η ζωή του καθενός μας, είναι τόσο πολύ απρόβλεπτη.. Με ένα τόσο άγνωστό μας αύριο…
…Σαν αύριο Δευτέρα 12 Αυγούστου, πριν έξι ακριβώς χρόνια, η ζωή έπαιξε, το δικό της θλιβερό παιχνίδι, σε βάρος ενός νέου και τόσο αθώου κοριτσιού.Σκορπίζοντας τον όλεθρο, μέσα στην ψυχούλα του. Ναι ακριβώς, πριν έξι χρόνια.Στις 12 Αυγούστου του 2013
Στις 2.50 το μεσημέρι, η κακιά στιγμή, όπλισε το χέρι ενός πατέρα, που σημάδεψε πάνω στη ζωή του παιδιού του.
…Χθες βράδυ η Σπυριδούλα, η μητέρα του παιδιού..Το δεύτερο τραγικό θύμα της σφαίρας, ήταν χάλια. Ήταν πραγματικά χάλια.
Αναμένοντας τα πιο εφιαλτικά »γενέθλια» που θα μπορούσε κανείς να περιμένει.Μάτωσε η ψυχή μου..Μάτι δεν έκλεισα όλο το βράδυ.
Γι’ αυτή τη μάνα, που σκαρφαλώνει με απόγνωση τον δικό της Γολγοθά.
Βλέποντας το βλαστάρι της να συμπληρώνει 6 χρόνια πάνω σε μια αναπηρική καρέκλα. Ζωντανή- νεκρή.Με 99% παράλυση των πάντων.
Κι η πουτάνα η μοίρα,όταν θέλει να συμμετάσχει στα παιχνίδια της ζωής. Καθολική παράλυση. Με 99% Εκτός της νοημοσύνης. Όλα τα καταλαβαίνει το κοριτσάκι. ΟΛΑ..Και μέσα από το βλέμμα του μοναχά τα εκφράζει.
Μη μπορώντας με την φωνούλα του, να πει κι αυτό ακόμα το »ΑΧ.χχχχχ»
Για να ανακουφιστεί λιγάκι.. .Ένα δράμα.. Που κι αυτό παίζεται μέσα στης ζωής το θέατρο του παραλόγου.. .Και που θα πρέπει να αγγίζει κάθε συνειδητό συνάνθρωπό μας. Κάθε ζώσα καρδιά.
…Κάθε που μιλώ, με την ηρωίδα αυτή Μάνα, συνειδητοποιώ το πόσο πολύ στόχευσε εκείνη η σφαίρα, όχι μόνο στο κορμάκι της Άσπας μα και στην ψυχή της μανούλας της. Που ολομόναχη
Το ξαναλέω, ολομόναχη, σέρνεται στον απέραντο Γολγοθά της σημερινής μας απρόσωπης κοινωνίας.
…Γενέθλια λοιπόν. Και να γιορτάσεις τι;. Το δάκρυ; Τον πόνο;
Να πούμε ίσως την ελπίδα; Μιας κι αυτή είναι η μόνη που πεθαίνει τελευταία;; Κι αν ξεκινώντας, γράφω για το μικρό μας μπόι, μπροστά στα παιχνίδια της ζωής, το λέω γι’αυτούς που μπορούν μα σφυράνε αδιάφοροι της μοναξιάς τους το μοτίβο.
Βολεμένοι στον »θρόνο»της σαθρής σιγουριάς τους. Γι’αυτούς που το περίσσευμα τους το σκορπούν για την επιφανειακή τους έτσι κι αλλιώς ματαιοδοξία.Το λέω για τον ανεκδιήγητο υπουργό της υγείας,που δεν εννοεί ακόμα να δει, για μια τρίλεπτη ενημέρωση την μητέρα την Σπυριδούλα.
Παρά το αίτημα της που μένει να παγώνει..
…Ευτυχώς που γύρω μας υπάρχουν ακόμα Άνθρωποι. Με το »Α» κεφαλαίο…Από την Κρήτη που ζει μόνιμα η Κυρία Βούλα Τρίκα, κινεί τα νήματα ετοιμάζοντας μια μεγάλη Συναυλία Αγάπης για την Άσπα…Με γνωστούς καλλιτέχνες..Για τις 30 Σεπτεμβρίου στο Θέατρο του Άλσους Βείκου. Με πολύ ευνοϊκή είσοδο. Τα έσοδα της οποίας εξ ολοκλήρου, θα πάνε όλα για τις τεράστιες ανάγκες της Ασπασούλας..Ανάγκες που μόνο όταν τις περιγράψω σε επόμενο κείμενό μου, θα καταλάβετε το μέγεθός τους.. Ευτυχώς που γίνονται και κάποιες κινήσεις σαν κι αυτή που έγινε από τον Άκη Έξαρχο. Κι αυτή τώρα της κυρίας Τρίκα.
…Γενέθλια λοιπόν. Και πόσο, πέρα από την σκληρότητά της και ειρωνική είναι κάποιες φορές η ζωή. Γράψτε μια κουβέντα όλοι σας σ’αυτή τη μάνα. Μια ευχή.Όχι για αυτά τα ρημάδια γενέθλια μα για την ελπίδα, που έχει Και που γι’αυτήν αγωνίζεται. Γράψτε της τα δικά σας λογάκια στήριξης. Να η ευκαιρία. Το κείμενό μου αυτό. Που πέρα από τον προσωπικό μου σπαραγμό, στοχεύει να μιλήσει στις δυο γυναίκες, με την δική σας τη φωνή Πατήστε τις φωτογραφίες για να διαβάσετε…
Σας ευχαριστώ για την υπομονή σας να με διαβάσετε.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Το σχόλιο σας θα δημοσιευθεί αφου εγκριθεί πρώτα απο τον διαχειριστή για την αποφυγή υβριστικού η προσβλητικού περιεχομένου.